ببار
ببار ، ابر بهارم
ببار
می خواهم زیر باران چشمانت ، آن لولو تر
خود را پاک گردانم
از هرچه پلشتی ست ....
آنقدر ببار ،
آنقدر ببار
تا در دریای اشکهایت
خود را به ساحل نگاهت برسانم...
ببار ،
ابر بهاری بارانی ام،
ببار
بر غنچه ی بسته ی لبانم ،
ببار...
و لبهایت،
آن قاصدان خوش زندگی
اندکی به من بخشا از آن چشمه ی جوشان زندگی
تا زنده گردد
کویر خشک و مرده ی لبانم...
ببار ابر بهارم
ببار ،
باران عشق ،
دریای عشق ،
تا گردم من
در آن غرق با ،عشق
تا جان گیرد
کویر خشک زندگی ام...
ببار بهار من
ببار ابر بهار من
که بهاران ام
بی تو
خزان است...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر